Witamy w Nyskim Księstwie Jezior i Gór.

UWAGA ! Wszystkie zapytania ofertowe, ich wyniki oraz wszelkie aktualne informacje publikowane są na NOWEJ STRONIE INTERNETOWEJ Nyskiego Księstwa Jezior i Gór. Niniejsza strona nie będzie już rozwijana.

Nasz region

 
PROW 2014 - 2020
 
OGŁOSZENIA
 
LGD
 
Media o Nas
 
Program Leader
 
   Lokalna Strategia
Rozwoju
 
   ZREALIZOWANE
PROJEKTY
 
OGŁOSZENIA O NABORACH
 
INFORMACJE DLA WNIOSKODAWCÓW
 
Wzory Wniosków I Instrukcje
 
Szkolenia
 
Punkt informacyjny- konsultacyjny
 
Kontakt
 
SIO
Idea
Wyszukwiarka
Logowanie
Rejestracja
Rodzaje obiektów
 
Logowanie dla agentów

Login:
Hasło:

SART-WEB
 
Gmina Nysa
Nazwa miasta: Nysa 
Województwo: opolskie 
Region: Opole 
Szerokość geograficzna: 50o28' N 
Długość geograficzna: 17 o 20' E 



Położenie gminy Nysa.

Gmina Nysa położona jest w południowo-zachodniej części województwa opolskiego. Jej powierzchnia (bez miasta Nysa) wynosi 190,6 km2. Gmina graniczy:
- od północy z gminą Pakosławice (powiat Nysa),
- od południa z gminą Głuchołazy (powiat Nysa),
- od wschodu z gminami Łambinowice, Korfantów (powiat Nysa) i Prudnik (powiat Prudnik),
- od zachodu z gminą Otmuchów (powiat Nysa).
Analizowany teren należy do bardziej zróżnicowanych pod względem fizjograficznym obszarów Opolszczyzny. Według regionalizacji fizyczno-geograficznej Kondrackiego (1998) cały obszar gminy przynależy do następujących jednostek fizyczno-geograficznych Polski:
1) Podprowincja – 318. Niziny Środkowopolskie
A. Mezoregiony:
318.54 – Dolina Nysy Kłodzkiej
318.58 – Płaskowyż Głubczycki
318.53 – Równina Wrocławska
mikroregion 318.533 Równina Grodkowska
2) Podprowincja – 332. Sudety z Przedgórzem Sudeckim
A. Makroregion 332.1 Przedgórze Sudeckie
Mezoregiony:
332.16 - Obniżenie Otmuchowskie
332.17 – Przedgórze Paczkowskie
Położenie badanych terenów na obszarach pięciu zróżnicowanych nizinno-podgórskich jednostek podziału fizyczno-geograficznego wskazuje, iż środowisko przyrodnicze gminy posiada charakter przejściowy pomiędzy strefą Sudetów Wschodnich i Niziną Śląską. Ta przejściowość odzwierciedla się przy ukształtowaniu każdego z elementów środowiska: rzeźby terenu, budowy geologicznej, hydrologicznej, pokrywy glebowej, warunków klimatycznych, szaty roślinnej oraz fauny i krajobrazu. Jest również dużym walorem przyrodniczym gminy.
Nysa jest gminą miejsko-wiejską. W jej skład wchodzi miasto Nysa oraz 26 sołectw: Biała Nyska, Domaszkowice, Głębinów, Goświnowice, Hajduki Nyskie, Hanuszów, Iława, Jędrzychów, Kępnica, Konradowa, Koperniki, Kubice, Lipowa, Morów, Niwnica, Podkamień, Przełęk, Radzikowice, Regulice, Rusocin, Sękowice, Siestrzechowice, Skorochów, Wierzbięcice, Wyszków Śląski, Złotogłowice.
Atutem gminy jest jej położenie w strefie pogranicza polsko-czeskiego.

Historia gminy.

Pierwsi ludzie na terenie obecnej ziemi nyskiej pojawili się już w epoce kamiennej, zapewne z południa, przekraczając łańcuch górski przez Bramę Morawską lub Kłodzką. Ziemie nad środkową Nysą Kłodzką, obfitujące w strumienie i tereny podmokłe, sprzyjały osadnictwu, którego liczne ślady są do dziś czytelne. Na terenie samego miasta znaleziono pazur krzemienny datowany na okres starszej epoki kamiennej oraz z okresu młodszej epoki kamiennej (tzn. neolitu, 4500-1700 p.n.e.) narzędzia i broń.
W okresie wczesnośredniowiecznym obszary wokół Nysy zamieszkiwał lud należący do plemienia Opolan. Opolanie należeli do grupy słowian lechickich, podobnie jak pozostałe plemiona, które weszły w skład państwa Piastów. Prawie zupełnie brak jest wiadomości
o wczesnych osadach wiejskich na ziemi nyskiej. Możemy przepuszczać, że składały się one z kilkunastu domostw (w sumie około 100 mieszkańców) otoczony półhektarowym majdanem, na którym znajdowały się wspólne pomieszczenia dla bydła oraz ziemianki, lub półziemianki przeznaczone na przechowanie zimowych zapasów żywności dla ludzi
i zwierząt. Wsi takich nie mogło być w Nyskim zbyt wiele, z uwagi na bardzo silne zalesienie terenu borami.
Pierwsze zapiski o tych terenach odnajdujemy w bulli protekcyjnej papieża Hadriana IV z 1155 roku. Wymieniony jest tam gród w Otmuchowie. Należał on, podobnie jak pobliskie Bardo, do systemu grodów, które umacniały południową granicę dzielnicy śląskiej.
Można przypuszczać, że kasztelania otmuchowska stanowiła już wówczas uposażenie biskupstwa wrocławskiego. Od samego początku biskupi prowadzili tutaj aktywną działalność osadniczą i gospodarczą. Działania te powodowały niejednokrotnie ostre spory
z książętami wrocławskimi, władającymi dzielnicą śląską. Kres tym sporom położył przywilej wydany 23 czerwca 1290 roku przez Henryka IV Probusa (Prawego). Ten, znajdujący się na łożu śmierci, ostatni wielki władca dzielnicy śląskiej, zrzekł się wszelkich praw do kasztelani otmuchowskiej, czyniąc z niej suwerenne księstwo, podległe pełnej władzy biskupów wrocławskich z prawem bicia własnej monety (1268 r.). Henryk IV podjął próbę zjednoczenia podzielonej na dzielnice Polski. Niestety, jego zamierzenia przerwała przedwczesna śmierć. Dzielnica śląska jako dziedziczna, zaczęła wówczas podlegać coraz większemu rozdrobnieniu. Śląskie księstwa traciły coraz bardziej na znaczeniu. Sytuacja księstwa biskupiego była zupełnie odwrotna. Nie podlegało ono żadnym podziałom, jako że nie było dziedziczne i zyskiwało coraz bardziej na znaczeniu. Pierwszym biskupem, który przyjął tytuł księcia nysko-otmuchowskiego był Henryk I z Wierzbna (1302-1319). Przywilej Henryka Probusa dał początek trwającej ponad 500 lat historii księstwa kościelnego, wyjątkowego
w tej części Europy. W roku 1290 stolicą księstwa staje się Nysa.
Od schyłku XII-XIV wieku dokonywały się poważne zmiany w krajobrazie ziemi nyskiej. Silnie zalesione pogórze i przesieka w granicach tej ziemi zostają w wielu miejscach poważnie przetrzebione przez napływających za Henryka Brodatego i biskupa Wawrzyńca kolonistów, zakładających nowe wsie. Zmniejsza się wysoka dotąd wilgotność terenu, gdyż osadnicy osuszają odpowiednie mokradła, przygotowując grunt pod uprawy. W tym okresie (przed r.1300) założone zostały prawie wszystkie wsie ziemi nyskiej, istniejące do dziś.
Gęsta sieć wsi z XIII w. spowodowała pogłębianie się podziału pracy, wyłoniły się tendencje miastotwórcze. Miasta ziemi nyskiej lokowane zostały na zachodnim prawie, zwanym
w Polsce niemieckim, choć przyjęła się jego odmienna forma: prawo flamandzkie. Przeniesione ono zostało przez przebywających na terenie ziemi nyskiej osadników
z Flamandii.
Dawna nazwa kasztelanii otmuchowskiej na początku XIV wieku ustaliła się jako "ziemia" lub "terytorium nyskie". W następnych wiekach była nieustalona i całe terytorium nazywano przemiennie krajem biskupim a po nabyciu od książąt brzeskich Grodkowa, księstwem grodkowskim. W XVII wieku ustaliła się nazwa "Księstwo Nyskie".
W pierwszej połowie XIV wieku księstwa śląskie składają hołdy lenne królowi czeskiemu, wchodząc tym samym w skład Królestwa Czeskiego. Księstwo nyskie taki hołd złożyło w 1351 roku. Tym samym Śląsk utracił całkowicie związek z Królestwem Polskim
i wszedł w skład Królestwa Czech. W roku 1526 w wojnie z Turkami ginie bezpotomnie, zasiadający na tronie czeskim król Ludwik, syn Władysława Jagielończyka. Królestwo czeskie, a wraz z nim księstwo nyskie, przeszło pod panowanie Habsburgów. W roku 1740 wybuchają wojny austriacko-pruskie w wyniku których Nysa wraz ze Śląskiem przechodzi
w 1742 roku pod panowanie pruskie. Księstwo nyskie zostało wówczas podzielone na dwie części. Linię podziału stanowił odcinek łączący Biskupią Kopę z Bilą Vodą, leżącą u podnóża Gór Złotych. Układ ten zawarto 9 października 1741 roku na zamku w Przydrożu Małym. Ustalona wówczas granica jest granicą miedzy Polską a Czechami. W roku 1810 Fryderyk Wilhelm III, król pruski dokonał sekularyzacji księstwa (wyjęcie spod władzy kościelnej).
Po zwycięstwie koalicji europejskiej nad Napoleonem przez długi czas Nysa była największym miastem utworzonej w 1816 r. rezydencji opolskiej, gdzie panowała po dawnemu wytwórczość rzemieślnicza. W pierwszej połowie XIX w. powstało zaledwie kilka manufaktur (fabryka karabinów, przędzalnie). W późniejszym czasie fabryki powstawały
w samym mieście, gdzie nie wolno było ich zakładać ze względu na istnienie twierdzy, lecz
w sąsiednich wsiach, a przede wszystkim w Średniej Wsi.
W uprzemysłowionym majątku Goświnowice istniały 2 gorzelnie przemysłowe, fabryka drożdży prasowanych, młyn parowy, serownia i 2 krochmalnie. Wraz z szeregiem warsztatów pomocniczych i miejscową cegielnią zakłady te zatrudniały około 250 robotników.
W powiecie było ponad 12 drobniejszych cegielni, 26 browarów, znajdowały się tu także 102 młyny zbożowe i 3 olejarnie. Miały one przeważnie charakter rzemieślniczy, dając zatrudnienie właścicielowi i jego rodzinie.
Pierwsza wojna światowa 1914-1918., przeciągająca się w czasie mimo licznych zwycięstw odniesionych przez wojska niemieckie, dotknęła ciężko ludność cywilną. Wskutek zarządzonej przez Anglików blokady Niemiec, nastąpiła klęska głodowa, w miastach, natomiast wieś, szczególnie w tak urodzajnym powiecie jak nyski, nie odczuwała niedostatku.
Po obaleniu monarchii w 1918 r. wprowadzono demokratyczne ordynacje wyborcze do sejmu pruskiego i parlamentu Rzeszy. Wybory miały być powszechne, równe
i bezpośrednie z proporcjonalnym podziałem mandatów. W 1933 roku władze hitlerowskie rozwiązały wszystkie partie.
Wybuch wojny w 1939 roku powitano w Nysie bez zapału. W końcowej fazie
II wojny światowej, gdy front przybliżał się do granic ziemi nyskiej, Niemcy rozpoczęli tu budowę fortyfikacji i umocnień obronnych. W ciągu kilku tygodni wybudowano wiele żelbetowych bunkrów i schronów, założono pola minowe, zapory z drutu kolczastego
i wykopano rowy strzeleckie. Przy pracach tych zatrudniano także ludność cywilną i jeńców wojennych. W dniu 24 III wojska radzieckie wkroczyły do Nysy.
Okres powojenny na ziemiach zachodnich i północnych cechowały radykalne zmiany demograficzne, związane przede wszystkim z migracją ludności. Po ewakuacji cywilnej ludności niemieckiej przed naciągającym frontem, już po ustaleniu się z końcem marca linii frontu przechodzącej przez powiat nyski, rozpoczęły się powroty. Zjawisko to nasiliło się po zakończeniu wojny, a okoliczność sprzyjającą stanowiła nieszczelność granicy
z Czechosłowacją. W związku z tym w Nysie i w powiecie wzrastała gwałtownie liczba Niemców. Jednak na podstawie postanowień konferencji poczdamskiej z 2 sierpnia 1945 roku miały być dokonywane wysiedlenia ludności niemieckiej. Od sierpnia do listopada wysiedlono z powiatu 15 tysięcy Niemców. Około 2 tysiące wyjechało dobrowolnie.
Z końcem 1945 roku odjechał transport ok. 350 osób, w tym księża, zakonnicy i siostry zakonne.
Już w kilka dni po zakończeniu wojny na ziemię nyską ruszyła z różnych kierunków fala polskich osadników. Najwcześniej przybyli tu przesiedleńcy ze wschodnich terenów województwa katowickiego oraz z województw: krakowskiego, rzeszowskiego i kieleckiego. Po uruchomieniu (23 VI 1945 r,) linii kolejowej Katowice – Nysa zaczęli się tutaj osiedlać również repatrianci. Równoczecyjnych i osoby wywiezione w czasie okupacji hitlerowskiej do prac przymusowych. Osiedlali się tu także byli żołnierze polskich sił zbrojnych na zachodzie oraz dość liczni Polacy autochtoni, pościami prowadzona była odbudowa rolnictwa. Pola i inne użytki rolne zostały zdewastowane budową okopów i rowów przeciwczołgowych oraz przez wybuch bomb i pocisków artyleryjskich. Większą cześć terenów rolnych, aby przystąpić do prac polowych, należało oczyścić z min, niewypałów i niewybuchów.
Straty wojenne w tej dziedzinie sięgały w powiecie prawie 20%. Znacznie większe ziszczenia dotknęły transport i komunikację. Odbudowy wymagało 90 mostów (ok. 50%), do całkowitego remontu kwalifikowało się 150 km dróg (również ok. 50% całej sieci). Sporo
w tym zakresie udało się zdziałać już w pierwszym roku po wojnie.
Do roku 1950 dominowała w Nyskiem indywidualna gospodarka rolna. W latach 1950 – 1956 powstały 92 spółdzielnie produkcyjne, z których większość uległa likwidacji w roku 1956.
W latach 1957-1975 systematycznie umacniały się zarówno indywidualne gospodarstwa rolne, jak i państwowe i spółdzielcze.
Obecnie Gmina Nysa jest gminą miejsko - wiejską. W jej skład wchodzi miasto Nysa oraz 26 sołectw: Biała Nyska, Domaszkowice, Głębinów, Goświnowice, Hajduki Nyskie, Hanuszów, Iława, Jędrzychów, Kępnica, Konradowa, Koperniki, Kubice, Lipowa, Morów, Niwnica, Podkamień, Przełęk, Radzikowice, Regulice, Rusocin, Sękowice, Siestrzechowice, Skorochów, Wierzbięcice, Wyszków Śląski i Złotogłowice.

ATRAKCJE NYSY
Nasze piękne miasto i gmina mają niewyczerpane pokłady atrakcji turystycznych.
Każdy turysta znajdzie u nas coś dla siebie, coś interesującego, intrygującego, zajmującego.
Wierzymy, że uda nam się połączyć Państwa oczekiwania, marzenia i wymagania z wielowiekową tradycją Nysy, klimatem dawnych lat i naszym doświadczeniem, żeby dać Wam to czego potrzebujecie w czasie pobytu u nas.
Możecie u nas leniuchować na piaszczystej plaży nad Jeziorem Nyskim albo grać w plażową piłkę siatkową. Łapać promyki słońca pływając kajakiem, łódką czy żaglówką i utrwalać piękną opaleniznę wiatrem. Nauczyć się utrzymywać równowagę na desce windsurfingowej.
[Jezioro Nyskie] Czekać nad brzegiem rzeki, aż ryba połknie przynętę.
Wrócić do czasów naszych dziadków i pradziadków podziwiając piękne zabytki i dziedzictwo kulturalne.
Spacerować po pięknym parku wśród zabytkowych drzew, stawów w towarzystwie ptactwa wodnego.
Zrobić nietypowe zakupy na giełdzie staroci (a potem prezentować je znajomym jako pamiątki po przodkach).
Uwiecznić się na fotografii przy wymarzonym motocyklu podczas zjazdu Globtrotter Homeless.
W zimie możecie "poobijać się" na naturalnym lodowisku - letnim stawie w parku i przeżyć prawdziwą sannę.
Możecie też dosiąść dwukołowca i wybrać jedną z sześciu tras rowerowych

Miejscowości
Opis gminy
Biała Nyska
Domaszkowice
Głębinów
Goświnowice
Hajduki Nyskie
Hanuszów
Iława
Jędrzychów
Kępnica
Konradowa
Koperniki
Kubice
Lipowa
Morów
Niwnica
Podkamień
Przełęk
Radzikowice
Regulice
Rusocin
Sękowice
Siestrzechowice
Skorochów
Wierzbięcice
Wyszków Śląski
Złotogłowice

Powered by S.A.R.T.

"Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie"

Sfinansowano ze środków Zarządu Województwa Opolskiego "Współpraca mikroregionalna w ramach Programu wdrażania 

podejścia Leader  w woj. opolskim".